ഇന്ന് ഏപ്രിൽ 12. എന്റെ ജന്മദിനം. 32 വർഷമായി ഞാനീ ഭൂമിയിൽ വന്നിട്ട്. ദാരിദ്രത്തിന്റേയും , കഷ്ടപ്പാടിന്റേയും നാളുകളായിരുന്നു എന്റെ കുട്ടിക്കാലം. അന്നു തൊട്ടിന്നോളം മനസമാധാനം എന്തെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞിട്ടില്ല. 1980 ഏപ്രിൽ 12 നു ആണ് എന്റെ ജനനം. പുതിയ വസ്ത്രമോ, നല്ല ഭക്ഷണമോ വേണമെങ്കിൽ ഓണം വരെ കാത്തിരിക്കണം.
പഠിക്കാനത്ര മിടുക്കിയൊന്നുമല്ലായിരുന്ന എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ ദുരന്തം ഞാൻ 5-ൽ പഠിക്കുമ്പോളായിരുന്നു. തൊണ്ടയിൽ ടോൺസ് ലയ്റ്റീസ് വന്ന് ചിറയിൻ കീഴ് ആശുപത്രിയിൽ ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്തു. ഓപ്പറേഷനിടയിൽ ബോധം വന്ന ഞാൻ കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഇട്ടിരുന്ന ഉടുപ്പിൽ നിറയെ രക്തമാണ് കണ്ടെത്. പിന്നീട് അമ്മയെ വിളിച്ചു ഓപ്പറേഷൻ തീയറ്ററിനകത്ത് കയറ്റുകയും രക്തത്തിൽ മുങ്ങിയ ആ ഡ്രസ്സ് മാറ്റുകയും ചെയ്തു.
രണ്ടാമത്തെ ദുരന്തം സംഭവിക്കുന്നത് ഞാൻ 9-ൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്. എന്റെ നട്ടെല്ലിന് ചെറിയ വളവ് വരികയും അതിന്റെ ഫലമായി ഇടത് കാലിന് ചെറിയൊരു മുടന്തു വരികയും ചെയ്തു.
ഏകദേശം ഇത് പോലെയാണ് ഞാനും.. ഇതിനെ സ്കോളിയോസിസ് എന്നു പറയും.
എന്നാലും ഞാൻ നടക്കുമായിരുന്നു. മൂന്നാമത്തെ ദുരന്തമുണ്ടാകുന്നത് 2000 ഡിസംബറിലാണ്. നട്ടെല്ലിൽ ട്യൂമർ വരികയും അതു ശ്രീ ചിത്രാ ആശുപത്രിയിൽ ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ തനിയെ എണീറ്റ് ഇരിക്കുവാനും, ചെറിയൊരു സഹായമുണ്ടെങ്കിൽ ചക്രകസേരയിൽ( വീൽ ചെയറിൽ ) നിരങ്ങിയിരിക്കുവാനും കഴിയും.
ഈ 32 വർഷത്തിനിടയിലൊരു ജന്മം മുഴുവൻ അനുഭവിക്കാനുള്ളത് അനുഭവിച്ചു. ഇതിനിടയിൽ സന്തോഷമുള്ള കുറച്ചു നിമിഷങ്ങളെ എന്റെ ജീവിതത്തിലുണ്ടായിറ്റുള്ളൂ. എല്ലാ പെൺകുട്ടികളെയും പോലെ ഒരു കുടുംബ ജീവിതം ഞാനും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അതൊന്നും നടക്കാതെ എന്റെ ജീവിതം ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയി തീർന്നു.എന്റെ അമ്മയുടെ കാലശേഷം എന്റെ ജീവിതം എങ്ങനെയായി തീരുമെന്നാലോചിച്ച് പലപ്പോഴും ജീവിതത്തിനു മുൻപിൽ ഞാൻ പകച്ചു പോകാറുണ്ട്. എന്റെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി ആരെങ്കിലുമൊരാൾ എന്നെങ്കിലും വരുമോ? അറിയില്ല. ... എല്ലാം ദൈവനിയോഗം പോലെ.
എനിയ്ക്കു സുഖമില്ലാതായിട്ട് 12 വർഷമായി. ഇതു വരെ എന്നെ സഹായിച്ച, എനിയ്ക്കു വേണ്ടുന്ന മാനസ്സിക പിന്തുണ നൽകിയ, എനിയ്ക്കു വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടുള്ള എല്ലാവർക്കും നന്ദി... നന്ദി... നന്ദി...
ഒരപേക്ഷ:- ഇത് വായിക്കുന്നവർ വീട്ടിൽ വന്നു ചെയ്യാൻ മനസ്സുള്ള ഏതെങ്കിലും ഫിസിയോ തെറാപ്പിസ്റ്റിനെ അറിയാമെങ്കിൽ അറിയിക്കുമല്ലോ
പഠിക്കാനത്ര മിടുക്കിയൊന്നുമല്ലായിരുന്ന എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ ദുരന്തം ഞാൻ 5-ൽ പഠിക്കുമ്പോളായിരുന്നു. തൊണ്ടയിൽ ടോൺസ് ലയ്റ്റീസ് വന്ന് ചിറയിൻ കീഴ് ആശുപത്രിയിൽ ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്തു. ഓപ്പറേഷനിടയിൽ ബോധം വന്ന ഞാൻ കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഇട്ടിരുന്ന ഉടുപ്പിൽ നിറയെ രക്തമാണ് കണ്ടെത്. പിന്നീട് അമ്മയെ വിളിച്ചു ഓപ്പറേഷൻ തീയറ്ററിനകത്ത് കയറ്റുകയും രക്തത്തിൽ മുങ്ങിയ ആ ഡ്രസ്സ് മാറ്റുകയും ചെയ്തു.
രണ്ടാമത്തെ ദുരന്തം സംഭവിക്കുന്നത് ഞാൻ 9-ൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്. എന്റെ നട്ടെല്ലിന് ചെറിയ വളവ് വരികയും അതിന്റെ ഫലമായി ഇടത് കാലിന് ചെറിയൊരു മുടന്തു വരികയും ചെയ്തു.
ഏകദേശം ഇത് പോലെയാണ് ഞാനും.. ഇതിനെ സ്കോളിയോസിസ് എന്നു പറയും.
ഈ 32 വർഷത്തിനിടയിലൊരു ജന്മം മുഴുവൻ അനുഭവിക്കാനുള്ളത് അനുഭവിച്ചു. ഇതിനിടയിൽ സന്തോഷമുള്ള കുറച്ചു നിമിഷങ്ങളെ എന്റെ ജീവിതത്തിലുണ്ടായിറ്റുള്ളൂ. എല്ലാ പെൺകുട്ടികളെയും പോലെ ഒരു കുടുംബ ജീവിതം ഞാനും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അതൊന്നും നടക്കാതെ എന്റെ ജീവിതം ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയി തീർന്നു.എന്റെ അമ്മയുടെ കാലശേഷം എന്റെ ജീവിതം എങ്ങനെയായി തീരുമെന്നാലോചിച്ച് പലപ്പോഴും ജീവിതത്തിനു മുൻപിൽ ഞാൻ പകച്ചു പോകാറുണ്ട്. എന്റെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി ആരെങ്കിലുമൊരാൾ എന്നെങ്കിലും വരുമോ? അറിയില്ല. ... എല്ലാം ദൈവനിയോഗം പോലെ.
എനിയ്ക്കു സുഖമില്ലാതായിട്ട് 12 വർഷമായി. ഇതു വരെ എന്നെ സഹായിച്ച, എനിയ്ക്കു വേണ്ടുന്ന മാനസ്സിക പിന്തുണ നൽകിയ, എനിയ്ക്കു വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടുള്ള എല്ലാവർക്കും നന്ദി... നന്ദി... നന്ദി...
ഒരപേക്ഷ:- ഇത് വായിക്കുന്നവർ വീട്ടിൽ വന്നു ചെയ്യാൻ മനസ്സുള്ള ഏതെങ്കിലും ഫിസിയോ തെറാപ്പിസ്റ്റിനെ അറിയാമെങ്കിൽ അറിയിക്കുമല്ലോ
